değişmez hafta sonu klasiğimiz. bazen de şu anda olduğu gibi çarşambalara kadar sarkabiliyor.
övünülecek bir şey mi? kesinlikle değil. fakat insanın hayattan bir müddet uzaklaşmak için kendine bulduğu türlü türlü yollar var. kimisi kendini çalışmaya verir, kimisi saatlerce oyun oynar, kimisi sokaklarda kaybolur, kimisi başka bir şeyin peşine takılır.
bizimki de şimdilik bu.
bir yere varmak için değil, bazen hiçbir yere varmak zorunda kalmadan birkaç saat geçirebilmek için içiyoruz. kafanın içindeki gürültüyü susturmanın en makbul yolu olduğundan değil; bizim elimizin değdiği, bize düşen kaçış biçimi bu olduğundan.
sonra ayılıyoruz, hayat yine aynı yerinde duruyor. biz de kaldığımız yerden devam ediyoruz.
