binanın yanında çocuklara 2 poşet dolusu cips, çerez, kola, dondurma, kek, su, meyve suyu vb atıştırmalık verdim. altlarına bir örtü serdim ve bebeklerini oyuncaklarını da verdim.
hem piknik yapsınlar hem eylensinler dedim.
3 ile 10 yaş aralında 6 kız çocuğu, ara sıra balkondan onlara bakıyordum.
1 saat sonra bir patlama ve çocukların çığlıklarını duydum. hemen apar topar aşağıya indim.
12-14 yaş aralığında 3 erkek çocuk oturup bebekleriyle oynayan piknik yapan kız çocuklarının arasına maytap atmış.
maytap tam ortalarında patlamış.
yabancılarmış, çocuklar daha önce onları görmemiş. bisikletleriyle gelmişler, bir şey demeden maytabı oturan kızların ortasına atıp gülerek kaçmışlar.
kızlardan biri kulağını, biri gözünü tutuyor çocukların hepsi korkmuş ağlıyordu.
ne olmuş ki canım?
çocuk işte... kimseyi öldürmemişler ve kimsenin malını çalmamışlar. suça sürüklenen çocuk bunlar. hem kör olan yok, sağır olan da yok. geçici görme ve duyma kaybı yaşayıp ciltte hafif yanıklar olmuş.
yazık ya, düşük eğitim, düşük gelir seviyesi, kalitesiz, sorumsuz ve seviyesiz insanlar arasında yaşayıp büyüyen çocuk bunlar. çok da takılmamak lazım, bu kadar da hassas olunmaz.
aay yazık ya bu çocuklara...
öyle mi?
hayır!
bunlar çocuk olabilir ama yaptıkları kötülük bilinçli bir eylemdir. eylemlerinin vereceği zararın bilincindeler. aynı zamanda da verdikleri bu zararın karşılığında alacakları cezanın olmayacağını da biliyorlardı.
oysa eylemin karşılığı olarak alacakları ceza yetişkin bir bireyin çocuklara yaptığı saldırı, taciz karşılığında aldıkları ceza ile aynı olacağını bilseler ve cezayı alıp yaşasalar, bu cezayı yaşayan akranları tanıdıkları olsa bu çocuklar bu eylemi yapabilirler mi?
işte bu tip insanlar veya çocuklara hırt tipler denir.
bu tanımın temeli şekilleri , kimlikleri, inançları, etnik kökenleri, yaşadığı semtleri, fakir zengin olmaları vs değil de davranışlarıdır.
bizim onları insan olarak bile görmememizin nedeni bir arada yaşam kültürü, sosyal sorumluluk, evrensel bir ahlak ile etik değer taşımamaları, yasalara kanunlara uyma yerine yasaları kanunları kendine uydurmaları, bir arada yaşam kültürünü yok ederek hırtlıklarını din, kimlik, ideoloji, ekonomi ekseninde gösterip savunmaları ve toplumsal barışı bozmaları.
biz bu insanlardan nefret etmiyoruz, dışlamıyoruz. sadece onlardan iğreniyoruz.
sakınmamız kaçmamız tıpkı bir çamurun üstümüze sıçramasına karşı gösterdiğimiz reflex gibi, kendimizi sakınmamız onlardan korku duyduğumuz için değil.
"üç devle savaşıyoruz... adaletsizlik, korku ve cehalet." miguel cervantes.
