iran’ın uçsuz bucaksız çöllerinin üzerinden geçsem.
Altımda bin yıllık toprak, önümde kızıl bir ufuk…
Bir yerden ince bir flüt sesi yükselse.
Ardından darbuka girse usulca.
Ne acele etse ritim, ne de bir yere yetişmeye çalışsa zaman.
Dağların arasından süzülsem, terk edilmiş taş evlerin üzerinden geçsem.
Kimsenin adını bilmediği bir köyde, yaşlı bir adam çayını yudumlarken gökyüzünden sessizce geçip gitsem.
Sınırlar aşağıdan bakınca çok ciddi şeyler.
Yukarıdan bakınca ise sadece kum, dağ, gölge ve insan…
Belki de dünyayı anlamak için bazen yere biraz fazla yakınız.
Keşke bir dron olsam.
Hiçbir yere ait olmadan,
her şeyi biraz uzaktan görsem.
