bir gün ofise gidiyorum. kimin olduğunu bilmediğim herhangi bir ofise. mülayimim o zamanlar. merhaba dedim. ters paranoyağım ben, beni seven insanların başkalarının kılığına girip beni öldürmeye çalıştığından şüpheleniyorum dememle kapı suratıma kapandı. sonra beni önce itfaiyeye, ordan postaneye yatırdılar. bilmiyorlardı ki, kafamda o çip hep vardı.
