Uludağ Sözlük’ün en güzel tarafı, insanların birbirini gerçekten tanımadan da birbirine yakın hissedebilmesiydi. insanların hayatına dair çok şey bilmezdin ama yazdığı entry’lerden nasıl biri olduğunu az çok anlardın. Kimi zaman bir esprisiyle, kimi zaman bir yorumu ya da bir olaya bakış açısıyla zihninde bir karakter oluşurdu. insanlar oldukları gibi yazıyor, düşüncelerini olduğu gibi paylaşıyordu. Bu yüzden ortam yapmacık gelmiyordu. Herkes aynı fikirde olmak zorunda değildi ama doğal bir hava vardı. Şimdi dönüp baktığımda o eski tad yok, ortam değişti, insanlar değişti, sözlüğün ruhu da bundan nasibini aldı. Eskiden saatlerce vakit geçirten o sıcaklık yerini daha farklı bir atmosfere bıraktı. Yine de insan tamamen kopamıyor. Çünkü hafızasında kalan şey sadece entry’ler değil; o samimi hava, o doğal ortam ve yazılanlardan tanıyormuş hissi veren insanlar.
eski günler geri gelmez, belki de sözlük hiçbir zaman eskisi gibi olmaz. Ama insan yine de arada dönüp bakıyor. Bir umut işte… Belki bir gün o eski ruhundan bir parça yeniden ortaya çıkar.
