153.
-
ziyadesiyle gariptir.
ki insan, mutlu olmayı öğrenmeye çalışır da mutsuz olmayı hiç öğrenmez. sanki doğuştan biliyormuş gibi yaşar onu. üstelik zaman geçtikçe ustalaşır.
ve bir yerden sonra mutsuzluk bile can yakmayı bırakır.
düzen olur. rutin olur; ve insan en çok da buna alıştığını fark edince irkilir.
çünkü acının kendisi değil de, ona yabancılık çekmemek ürkütücüdür.
ama ne diyelim. yaşamak zaten ürkütücü bir deneyimdir özünde.
tşkrler.
