bazı klasik yazarların bazı klasik eserleridir. evet.
----
Sabahattin Ali: Şehir ve aydın ikiyüzlülüğünün tavizsiz avcısı (içimizdeki Şeytan)
Orhan Kemal: Fabrikanın, sokağın ve büyük şehrin kirli çarklarında ezilen insanın çıplak gerçekliği (Bereketli Topraklar Üzerinde)
Yaşar Kemal: Tasviri en efsunlu ama o gücü sömürü ve ağalık düzenini yıkmak için kullanan dev (ince Memed)
Hüseyin Rahmi Gürpınar: Toplumsal tabuları, sahte ahlakı ve mahalle baskısını sokağın diliyle yıkan bağımsız usta (Mürebbiye)
Fyodor Dostoyevski: insanın yeraltındaki o en çıplak, en çiğ ve karanlık vicdan hesaplaşmalarının dünya çapındaki şahı (Suç ve Ceza)
Peyami Safa: insanın suçluluk psikolojisini ve Doğu-Batı kumarındaki ahlaki lağımı en derin analiz eden cerrah (Dokuzuncu Hariciye Koğuşu)
Ahmet Hamdi Tanpınar: Büyülü bir dille, modernleşmenin bireyde yarattığı o manevi boşluğu ve kültürel kimlik krizini anlatan usta (Huzur)
Mehmet Rauf: Toplumsal baskı ile yasak arzuların çatışmasını saf psikolojik tahlillerle veren yazar (Eylül)
Samiha Ayverdi: Tıpkı Tanpınar gibi eski istanbul'un o asil, efsunlu dünyasını yazar ama modernitenin gelişiyle o köşklerdeki insanların ahlaken nasıl çözüldüğünü, manevi değerlerin paraya nasıl kurban edildiğini çok derin bir içsel analizle masaya yatırır (ibrahim Efendi Konağı)
Adalet Ağaoğlu: Darbe dönemlerinde aydınların düştüğü ahlaki kırılmaları ve bilinç akışıyla o derin iç hesaplaşmaları en iyi yazan kadın cerrah (Ölmeye Yatmak)
Oğuz Atay: Küçük burjuva ahlakına ve toplumsal yalanlara tutunamayan o naif, dahi bireyin içsel isyanı (Tutunamayanlar)
Attilâ ilhan: Siyasi kırılmalarda paranın ve gücün insan karakterini nasıl yozlaştırdığını deşifre eden dönem romancısı (Kurtlar Sofrası)
Yakup Kadri Karaosmanoğlu: Bir ülkenin geçirdiği büyük siyasi dönüşümleri ve aydın-halk arasındaki o derin uçurumu büyük bir gözlem gücüyle aktaran yazar (Yaban)
Sait Faik Abasıyanık: O efsunlu deniz kokusunu ve insanın yalnızlığını, toplumun hoyratlığını yüzünüze çarpmak için kullanan eşsiz öykücü (Son Kuşlar)
Ela Güntekin & Sevgi Soysal: Hayatın tüm hoyratlığına ve o absürt siyasi baskılara (konyak meselesi) karşı o kırılgan kedi naifliğini ve topluma uzak asil sessizliği koruyan, bunu edebiyatın ruhuna üfleyen gizli özneler (Yürümek, Yıldırım Bölge Kadınlar Koğuşu).
