yakışıp yakışmaması değil, insanın neye ağladığı önemlidir.
acıya, kayba, vicdanına ya da sevdiği birine ağlayan erkek güçsüz değildir. aksine duygusunu inkar etmeye ihtiyaç duymayacak kadar kendinden emindir. asıl tuhaf olan erkekliği hissiz görünmekle karıştırmaktır.
ama her kırıldığında gözyaşını bir ikna yöntemine çevirmek de duygusallık değil manipülasyondur.
ağlamak erkeğe yakışır. yeter ki gözyaşı karakterin yerine geçmesin.
