Bir durumun, bir hakikatin veya bir sorunun yalınlaşması, onun arkasındaki ağır sancıların bittiği anlamına gelir. Çözümü zaman alan karmaşık bir integral denklemi, nihai cevaba ulaşıldığı an zihinde sıradan ve basit bir bilgiye dönüşür.
Sevilen birinin kaybı henüz yaşanmamışken ruhu dehşetle kaplayan bir kabus gibi büyürken, o acıyla yüzleşilip kabullenildiğinde hayatın yalın bir gerçeği haline gelir.
Bir insanla aradaki kırgınlıkları onarmak için verilen mücadeleler ve çekilen meşakkatler geride kaldığında ise o insanla huzur içinde bulunma hali son derece zahmetsiz görünür.
Oysa basitlik, çabasızlığın değil, aşılmış bir karmaşanın simgesidir.
Basit olanın asıl zorluğu, ona ulaşana kadar geçilen o çetin süreçte saklıdır. insanın en büyük eksikliği ve trajedisi ise bu süreçleri çabucak unutmasıdır.
Zirveye ulaştığında tırmandığı dik yamaçları unutan insanoğlu, elindeki basitliği kıymetsiz görmeye başlar ve aynı hataları bir döngü halinde tekrarlar. insan eksik bir varlıktır, unuttukça basitleşenin bedelini hafif sanır ve en büyük zorlukları, basitin dinginliği altında kaybettirir.
