insanların iki temel motivasyonu vardır. iç referans ve dış referans. hayatımın rahat 30 yılını dış referanslı yaşadım. son iki yıldır kendimi ittire ittire bir parça olsun iç referans noktama göre hareket etmeye cüret eder oldum.
lakin şu halimde bile, yani alıp başımı defolup gitmek isterken bile içimden yankılanan en güçlü ses "hadi gideyim de beni hep bıraktıkları yerde bulacaklarından emin olan insanları şaşırtayım" diyor.
iç sesime tüküreyim. bu kız hala başkalarına tepki vermekten kendi hayatını şekillendirme aşamasına geçemedi gitti.
zaten şu halimle de başımı alıp gitmiş değil, herkesten kaçıp gitmiş olurum en fazla. ikisi arasında çok fark var. ayırt etmek lazım. kaçıp giden insan arkasına baka baka ilerler. alıp başını giden insan çoğu zaman yürüdüğü yola bile bakmaz, sadece gider.
olmamız gereken yerlere gitme cesaretinin şerefine..
