Size bu satırları bir dostunuz olarak kaleme alma ihtiyacım tamamen zaruri. Bakıyorum ve bakıyorum ve bakıyorum, sözlükte sizden önce var olduğunu bilmediğimiz bir boşluk görüyorum. Yani gelip bize buraya kaliteli kalemlerin de zaman zaman uğrayabildiğini gösterip, sonra da o kalemi oynatmamak da nedir?
Beni bilirsin matmazel, ben kızarım, her şeye, herkese kızarım, ama şu ara en çok sana kızıyorum. Sözlüğe yazmamak da nedir? Burayı boş bırakmak da nedir? Bizi kendinden mahrum etmek de nedir? Gel yaz, en kötü sen de iki yazar haşlarsın. Ben daha fazla kızıp, hırsımı ktç’den çıkarmadan gel matmazel!
Saygılarımla,
Gocu`.
Kalem oynatamayışımın nedeni, ellerimin nah pozisyonunda kalması ekselans...
Ben sana dedim, kaçalım buralardan, kimsenin bizi tanımlarımızdan ifşalayamayacağı sözlüklere gidelim, bizi tanımlamak için bizim dilimizde tanımlardan medet umulsun, Nişanyan bizim için iki tuğla kalınlığında şerh hazırlasın, antik kazılar yapılsın birer rozetta taşı da bizim için bulunsun, sözlüğün girişine nah şeklinde dikilitaşını assınlar, önünde çaylaklar kurban edilsin... Hepsini dedim ama "evim de evim, samimi Uludağ sözlüğüm" dedin beni helen'i kaçıran Paris gibi kolumdan tuttun buraya demirledin.
Ben yazsam da sana ktç tadı veremem ekselans, kabul et artık.
Ben salon kadınıyım. Bir yerde tacım saçımı yorar, tahtım götüme batar dayanamayıp "sen haklısın" der kenara çekilirim.
Ama bir salon kadını her ne yapamasa da asla ekselansını kızdırmaz. Zeus'un şimşeklerinin tadına bakmak istemeyiz.
Şu sözlük aleminde yazmadığım için kendimi sorumlu hissettiğim Allah'ın tek kulusun.
Bekle beni, tövbekar yazarın kalemini diliyle ıslatmasına az kaldı,
Seviliyorsun...
