insan, defter… En çok zararı kendinden görür. Kendi kendini bitiren kendisidir.
Kangren olan uzvunun daha fazla zarar vermeden kesilip atılması gerekirken yayılışını izlemek gibidir hayat. Farkında değilsin. Canın çok yanıyor belki ama öyle bir izlemeye dalmışsın ki… Acın tatlı geliyor. O ufak acıların gidişi büyük, büsbüyük acını gölgeliyor.
Herkes bir ağızdan konuşuyor. Herkes…
Sadece sen susuyorsun, her zaman olduğu gibi işte defter.
Kendine layık gördüğünü yaşıyorsun.
Hayır, sadece yaşamaya çalışıyorsun. Üstelik kangrenin tüm vücuduna yavaş yavaş yayılıyor olduğunu bilmeden.
Peki… Ben hangi andayım?
