Bugün sabah saat 08.00'de bir kahvaltı etkinliği planlamış olmaları nedeniyle içinde bulunduğum ve ancak 70 dakika katlanabildiğim durum.
Kimileri evlenmiş, kimisi kariyer kovalamış, kimisi ise hayata tutunamamış. Ama burada beni asıl çileden çıkaran şey şu oldu:
Herkes ne kadar havalı, başarılı ve mutlu olduğunu göstermek için o kadar çabalamış ki midem bulandı. "Çok mutlu bir evliliğim var." diyen kişinin evliliğinin yürümediğini, "Çok başarılıyım." diyen kişinin iki ay önce referans mektubu için elli kişiye yalvardığını, "Tatile şuraya gittik, burayı gezdik." diyen kişinin ise çektiği tatil kredisini ödeyebilmek için arabasını sattığını ve bütün bu bilgileri, sigara içmek için dışarı çıktığım 10 dakikada yanıma gelenlerin patır patır anlatmasını görmek midemi bulandırdı. Ben de benim hakkımda daha rahat dedikodu yapabilmeleri için evime geri döndüm.
Buradan elbette birkaç sonuç çıkardım:
1. Hiç kimseye mutluluğunuzu, üzüntünüzü ve derdinizi açmayın. Konuşacak bir şeyleri kalmayınca ilk harcayacakları mermi, sizin hakkınızda bildikleridir.
2. Ne olduklarıyla değil, nasıl göründükleriyle ilgilenen her insan süzme yavşaktır. Uzak durun.
3. Eğer biriyle uzun zamandır görüşmüyorsanız, görüşmemeye devam edin. Siz unutmuş olsanız bile onlar, görüşmeme nedenlerinizi ilk fırsatta size hatırlatacaktır.
Bu tanımı buraya bırakıyorum böylece arada böyle etkinliklere çağırılınca neden gitmemem gerektiği ile ilgili dönüp dönüp okurum.
