Vefatını unutup anneni bir an için mutfakta ya da oturma odasında sanmak diye bir şey var. Bilenler bilir.
Üst evin ya da alt evin mutfağından bardak kaşık sesleri gelir ve sesler kendi mutfağından geliyor sanarsın bir an. Çok kısa bir an annen birazdan adınızı seslenip kahvaltıya kaldıracakmış zannedip beyninin sana yaptığı bu kötü şakadan, bu zihin oyunundan dolayı bir an için "annee?" diye seslenecek gibi olursun mutfağa. Patates kızartması kokusunu duymayınca bunun beyninin sana oynadığı siktiri boktan bi oyun olduğunu anlarsın. Doğrusu ben, yeni demlenmiş çay kokusunun ve annemin sesinin rüyalarımdan arta kalan resimleri süpürüp gözlerimin kapaklarını yavaşça açmasını özledim.
Bence mutluluk, bir pazar sabahı sevdiğimiz birinin zaten var ve öteki odada uyuyor olduğunu bilmektir.
