cehalet sana kalkan oluyor. ne kadar az bilirsen, o kadar “ben kralım” moduna giriyorsun. grafikte sol başta tatlı mı tatlı bir tepe var ya; “cahil cesareti” diyorlar. orası çok kalabalık, selfie noktası, herkes ben burdayım diye poz veriyor. bir adım atıyorsun, biraz bilgi gelince vadiye yuvarlanıyorsun, “aa lan ben ne salakmışım” depresyonu. gerçek ustalar en sağda, sakin sakin oturuyor. “daha çok şey var öğrenilecek” diye kendi kendine kızıyor, o yüzden de biliyor tabii.
sosyal medyada zirve hali malum. 47 saniyelik reel izleyip tıbbı çözüyor, biri haber başlığı okuyup dış politikaya yön veriyor, biri de bir haftadır takip ettiği konuda uzmanları azarlıyor, entry basıyor. farkındalık için bile biraz bilgi lazım. yani “bende dunning kruger olur mu hiç” diyen adam, tam da o tepeye tırmanmış vaziyette, aşağıdakilere “siz ne anlarsınız lan” diye bağırıyor.
ben de yakalıyorum arada kendimi o zirvede. bir konu açılıyor, üç cümle kuruyorum, özgüven tavan… üç saat sonra “ulan susayım daha iyi” diyorum. o aradaki tatlı spot, o kısa aydınlanma, hayatın en dürüst anı.
kısacası evren bize yine muhteşem bir şaka yapmış. cahili cesaretle, bilgiliyi tereddütle cezalandırıyor. en tehlikeli olanlar da o tepeyi “zirve” zannedip inmemeye karar verenler.
