Bu duyguyu en çok üniversite zamanı hissederdim. Yanlış anlamayın, yurtta kaldığım süreçte hissetmezdim. Aksine ne zaman ara tatil olsa evlere gitmemiz gerekse; işte tam o zamanlarda hissederdim. Arkadaşlarımın ailesi onları sevgiyle kucaklarken ben, ayaklarım geri geri giderek girerdim hiç evim gibi hissedemediğim o kapıdan. Zaten bir kere bile karşılanmadım, özlenmedim. Sevgisizlik içime yer ederdi o zamanlar. En temel ihtiyaçtan mahrum bırakılırdım. En çok o zamanlar yapayalnız hissederdim. Hep bir başıma, kendi dertlerime kendim çözüm bulurdum. Sanırım bu sebeple çok erken yoruldum.
