hayat çok zor geliyor
artık dayanmaktan da bıktım
dayanmanın acısı bile bunu yüreğinde taşıyamaz
bırakıyorum kendimi hayatın akışına
saldım kendimi gittim nereye gidersem gideyim.
kendimi şu bahçenin içerisindeki şu ağacın dalına assam
kim ne hisseder ki benden başka
ölürüm fazlasıyla
hem de ne fazlasıyla
yaşama sevincim belki de kaybolur gider.
eğilirim bükülürüm ve solarım oracıkta
bu yaşantı nedir
yıllardır bir ölüyü kendi elimle besledim
kendimi yok etmem de kendi elimde
kolayı veya zoru seçmek de bir seçimdir bu hayatta.
bırak dostum nerde bendeki o cesaret
kolayı seçtin mi hayata karşı yenilirsin
hayat bir savaştır
kazanılması zor bir savaş hem de
ben bu savaşı kazanacak olsam çoktan köprüden atlamıştım.
yaşamı kendi elinde olan zaten kaybetmiştir
yaşama beni ne bağlardı ki yokluğa karşı direnirim bu hayatta
efendim ben sevincimi kaybettim
evet doğru ben yaşama sevincimi kaybettim tam anlamıyla
işte bu hastalık beni bitiren şey.
içkim kumarım yok belki de
sonuçta bende insanım
ben de takdir edilmeyi beklerim
hep bir beceriksizlik içindeyim
hep bir asık suratlar dolaşıyor etrafımda.
sormuyorum artık kendime
bu korkunç maskeyi çıkarsalar ne hissedebilirler ki
ben o maskelerin içindeki sonuncu varlığım
hayatımı ben yazar ben çizerim kime ne ki
onlara karşı tavrım hep bir ağırdan alıngan bir haldi.
ben doğduğumdan beri hayatımla yüzleştim
o ne hayattır ki soluk, buruşuk ve sefil bir yaşam
bu hayatla olan kavgam hiç bitmeyecek
ölüm bile olsa cesedim bu hayata karşı direnecek
tökezler direnemezsem de ben kaybederim.
dalga dalga denizlerin ortasında
hıçkıra hıçkıra ağladım
sonra duşumu aldım ve soğuk bir uykuya yattım
rahatım ama hayata kefil değilim
sonuçta herkes gibi olmak zorunda da değilim.
öylece kabuğuma çekildim
sefil hayatımın tadını çıkardım
gülerken ağladım kimsecikler duymadı
yaşamak istediğim sadece bir hayattı
o bile gözüne battı bu dünyanın.
