insan, bir gün aynaya baktığında yüzünü değil, başkalarının gözlerinde bıraktığı yansımaları görmeye başlar.
Kimileri gücünü sever, kimileri sessizliğini. Kimileri yanında hissettiği huzuru, kimileri yokluğunda hissettiği boşluğu. Ama insanın içinde hep aynı soru dolaşır.
Ya beni ben olduğum için seven hiç kimse yoksa?
Belki de bir insanı bütünüyle görmek, gökyüzündeki bütün yıldızları aynı anda saymaya benzer. Her göz, yalnızca kendisine ışık veren yıldızı seçer. Hiç kimse bir başkasının sonsuzluğunu eksiksiz taşıyamaz.
Sevgi de su gibidir. Dokunduğu kabın şeklini alır. Kimi seni anılarında sever, kimi umutlarında, kimi korkularını susturduğun için. Herkes, senden kendisine ulaşan yankıyı duyar; senin bütün sesini değil.
Bu bir eksiklik midir, yoksa insan olmanın kaçınılmaz sınırı mı?
Belki de hiçbir kalp, başka bir kalbi bütünüyle içine sığdıramaz. Çünkü her insan, kendi mevsimlerinin içinden bakar dünyaya. Başkasını değil, onun kendi göğünde bıraktığı ışığı tanır.
Ve belki en sessiz gerçek şudur:
insan, başkalarının sevdiği kişiyle kendi içinde taşıdığı kişi arasında yaşamayı öğrenir.
Çünkü hiçbir göz seni tamamen göremez; ama bazen tek bir bakış, görünmeyen taraflarını bile eve dönmüş gibi hissettirebilir.
