aslında bir nevi duygusal asalaklık bu. insan neden bu kadar aç yaşar? birileri tarafından görülmediğinde, onaylanmadığında sanki nefes alamıyormuş gibi davranmanın başka açıklaması yok. sürekli birilerinin ilgisini tüketerek ayakta kalmaya çalışıyorlar. en komiği de bu çabalarının dışarıdan ne kadar ezik durduğunu bir türlü fark etmiyorlar. bir insanın kendi kendine yetememesi, bütün değerini başkalarının ona yönelttiği ilgiye bağlaması, karakter açısından gerçekten en dip nokta.
