Dediğim gibi ben kendimi çok beğenen birisi değilim. Sürekli muayeneye giden, hastalığı tam geçmemiş birisi olarak, binlerce kişinin ilgisi de sevindirdi.
Ama,
Savaştan dönüp de köyünde sağ kimsesi kalmamış asker gibi, kimseyi kaybetmek de istemiyordum. Aksine böyle bir durumdan korkuyordum. Haliyle kimseye git deme durumum yoktu ve dahası birisi gider diye de korkuyordum.
Herhangi birisinin gitmesi ciddi bir yara iken, grc'nin gitmesi ölümden beterdi. Demek ki aslında değişen bir şey yoktu. Demek ki aslında bir kişi vardı.
Bunu zihnimde defalarca tekrarlayıp, temmuz eylül arası yazmayı düşündüm. Ama sonra beklemek ne işe yarayacak dedim, ve beklemeden yazdım.
Çeşitli dönemlerde beğendiğim ve hoşlandığım kişiler olmuştu, ama sevdiğim tek kişiydi.
Ek itiraf: aslında hiç ağlamadım, ne kadar sevildiğini bilsin diye yazdım, ama üzüldüğüm oldu.
