ben fransa dan turkiye ye kesin donus yaptıgımda 25 yasındaydım. 32 yasına kadar -bosanana kadar- sistem cok uyaran yollayıp beni delirtiyordu. cok hastaydım. turkiye de yasamaktan nefret ediyordum. beynim ambale oldugu icin geceleri uyuyamıyordum. gece iki uc gibi arabaya atlayıp cok sık havalimanı dıs hatlara gittigimi hatırlıyorum. orası turkiye den gitme hayaline yakın hissettiriyordu. starbuckstan kahve alıp yurtdısından gelen cesit cesit milletten insanları izliyordum sabaha kadar. o kadar caresizdim ki turkiye de.
32 den sonra her sey degişti. sistem beni yormaktan vazgecti. ben de vatanımı sevmeye basladım. geceleri uyuyordum. huzurluydum. saglıgım geri geldi. saglıklıydım. 30 ila 40 arası boyle gecti. tesekkur etmezsem sisteme nankorluk olur. tabi cok kotu seyler de oldu. aclık donemleri. tacizler. sevgilimin dovup hastanelik etmesi gibi.
ama hani bir karikatur var ya. adam cehenneme gidiyor. zebaniye cennete mi geldim diyor. zebani soruyor: -sana dunyada ne yasattılar?
benimki de o hesap.
ben kendi tarafımda son 10 senede geldigim yerden gorece memnunum. tabi ki bana kalsa bambaska seyler de yapardım sistemde. o ayrı. ama bana kalmıyor tabi;)
