yine iğrenç bir gün geçirdim. hayatımın en mutlu günleri olması gerekirken o kadar zor bir bebeğim var ki. günümün nasıl geçtiğini görseler halime acır ve çok şaşırırlar.
tabi sonra hasta çocuklar geliyor aklıma. diyorum ki rabbime nankörlük etmeyeyim sağlıklı bebeklerim var.
ama bazen o kadar zor ki. mesela bugün defalarca ısırdı, defalarca saçlarımı yoldu. ( öyle bebek yolması falan değil bildiğin bir sürü ) kafama atladı defalarca. sırtıma, belime… belim tutuldu zaten. akıllı saat ve telefon görünce üstüme çıkıyor almak için kollarım o nedenle tutmuyor onun ağırlığından. devamlı çekiştirme…
oturup canımın acısına ağladım bugün kapıyı kapatıp tek başıma.
ama bebek işte anlamıyor…
sanki içine şeytan kaçmış .(
mama sandalyesinde asla oturmuyor. her şeyi yere atıyor yiyecekleri. ev işi yapmakta sorun yok aynı işi günde kaç kere yapmakta sorun var devamlı arkanızdan biri anında bozuyor ne iş yapıyorsanız o an.
katlı olan tüm kıyafetleri yere döküyor. günde aynı işi belki 30 kere yapıyorum.
