Ölüm her insanın aklının kıyısından köşesinden zamanlı zamansız geçip gider.
Kişi de ölümü andığını, anladığını ve zamanı gelince herkesin bir gün ölüp gideceğini sanır.
Ansızın gelir!
Yanıldığını ve ölüme dair bir bok bilmediğini, en yakınının tabutu başında ayakta durmaya çalışırken anlar.
Oha der, ölüm böyle bişeymiş lan. Herkesin acısı yalandan, gerçek acı bu, ve bu bahşedilmez bir duygu.
Sanki biri sana bunun taahhütünü vermiş gibi, hep başkaları ölüyordu nasıl geldi ki bu şimdi benim başıma dedirtir.
Kısaca ölüm gerçek ve ani biz ise dünya meşgalesine aldanıp oyalanıyoruz…
