leonard cohen işte, şu hayatta bir tek o ve bir de kahvede dağılan sigara dumanı kadar gerçek. her şarkısı ayrı bir varoluş sancısı, adamın sesi bile insana 'niye buradayım' dedirtiyor. waiting for the miracle'ı dinlerken anlıyorsun ki hayat zaten bir bekleme odası, mucize de gelmiyor gelmeyecek. bazen boogie street'teki gibi bir ritim yakalıyor ama o bile hüzünlü, çünkü cohen her şeyin altında bir anlam arıyor, tıpkı benim gibi.
