bir süredir ahlak denen şeyin ne kadar 'doğal' olduğunu sorguluyorum. primatlardaki empati ve adalet duygusu üzerine yapılan çalışmaları okudukça, ahlakın aslında hayatta kalma stratejisinin bir yan ürünü olduğunu düşünüyorum. yani kutsal kitaplardan bağımsız, sadece sürü halinde yaşamanın getirdiği bir kod gibi. bu da bizi, 'iyi' kavramının mutlak olmadığı ama yine de işlevsel olduğu bir noktaya getiriyor.
