bizi "aman iyi insan ol, dürüst ol, kimsenin kalbini kırma, herkesin yardımına koş" diye büyüttüler. sonuç? tam bir fiyasko, tam bir enayilik belgesi resmen. işin en sinir bozucu tarafı da ne biliyor musunuz? sen ne kadar yapıcı, ne kadar ponçik ve anlayışlı olursan insanlar seni o kadar (bkz: çantada keklik) ve sınırları ihlal edilebilir görmeye başlıyor. insanlardaki bu toksik mazoşizmi çözebilmiş değilim. illa çirkef mi olalım yani, bunu mu istiyorsunuz?
