işten ayrılıyorum ( inşallah emekli olarak). Elim ayağım tutuyor bel sırt bacak ağrısı çekmiyorum. Sakin bir yerde yaşıyorum yanımda henüz kimliği belirsiz hayat arkadaşım. Sabah kalkıyorum, ben biraz erken uyanırım, bahçedeki çiçeklerimi suluyorum hepsiyle tek tek konuşuyorum. Eşim uyanıyor balkondan çıkıp kocaman içten gülümsemesiyle “ işte şimdi gün aydı” diyor.
Sabah yürüyüşü, çay kahve molası, gün batımını izleme derken sağlıklı huzurlu günün kapanışı. Bu kadarı kafî.
