Hiçbir yakın arkadaşımla artık görüşmüyorum. Bilmiyorum belki sorun bendedir. Çünkü onlar yazmadan hiç yazmadım, konuşmadım. Mümkünse buluşmadım. Kabuğuma çekildim. Ne zaman görüşsek pişman oldum. Tahammül edemedim. Kısacası çok alıştım yalnızlığa. Enerjim yoktu hiç onlar bunu kişisel algıladı. Tükendiğimi kimse görmedi. Görsünler diye de bir beklentim yoktu tabii. Zor durumda olsalar yine de giderdim ama hayatlarında her şey yolundaydı. Ee dışarıdan benimde öyleydi.
Öldün mü mesajı aldım bir gün birisinden çok uzun aradan sonra. Cevap verdim esprili bir şekilde ama trip atmayı tercih etti. Kimsenin nazını çekemeyecek kadar yorgundum bunu göremedi.
Sonra başka birisiyle son görüşmemizde anladım ki sadece kendisini düşünüyordu. O kadar bencilce yaklaşıyordu ki olaylara. Belki hep böyleydi ama bana ancak o an dank etti. Ne bileyim sözlük çok bunaldım samimiyetsizliklerden. Onunla da bir daha ben görüşmem. Yazsa cevap vermem öyle bir durum.
Hala ara ara beni arayanları var. Ama bir şeyler eksik. Biliyorum sorun bende. Ama istemiyorum işte. Görüşmek, konuşmak, buluşmak..
Değişiyoruz sanırım zamanla ortak noktalar çok hızlı tükeniyor.
