insanın kafasının içinde sessiz sedasız kurulan mahkemedir. bazen bir hatırayı sanık sandalyesine oturtur, bazen bir ihtimali savunmaya çağırır, bazen de insanın kendi kendine verdiği en ağır cezayı keser. dışarıdan bakınca hiçbir şey olmuyormuş gibi görünür; adam oturuyordur, susuyordur, boş boş duvara bakıyordur. ama içeride cihan harbi kopuyordur. geçmiş, gelecek, pişmanlık, umut, korku, istek, gurur, vicdan; hepsi aynı masaya oturmuş birbirinin lafını kesiyordur.
düşünmek, sadece akıldan bir şey geçirmek değildir. bazen insanın kendini ikna etmeye çalışmasıdır, bazen de kendinden kaçarken yine kendine yakalanmasıdır. iyi düşünce insanı toparlar, kötü düşünce insanı içeriden kemirir. kimi düşünceler kapı gibidir, açarsın önüne yeni bir yol çıkar. kimi düşünceler kuyu gibidir, eğilip bakarsın ama dibini göremezsin.
insan bazen düşündükçe büyür, bazen düşündükçe küçülür. çünkü düşünmek biraz da cesaret ister; insanın kendi yalanlarına, bahanelerine, korkularına gözünü kırpmadan bakabilmesidir. herkes konuşabilir ama herkes düşünemez. çünkü konuşmak çoğu zaman dışarıya karşıdır, düşünmek ise insanın kendi içine karşı verdiği en çıplak savaştır.
kısacası düşünmek; beynin yaptığı işten çok, ruhun kendi kendine sorduğu “ben ne yapıyorum?” sorusudur. bazen kurtuluşun başlangıcı, bazen de insanın kendine kurduğu en derin tuzaktır.
