"insan çocukluğu kadarmış. çocukluğunda bakıldığı, sevildiği kadar, çocukluğunda yediği içtiği kadarmış. sonrasında ne yaparsan yap yama gibi kalıyor."
Basimizda hem Annemle hem aramiz iyi olmasa da babamla büyüdügümüz icin sükrederek izledigim bir sezon oldu. Daha ilk günden Kavganin gürültünün, psikolojik siddetin hüküm sürdügü bir aileye dogarak dünyaya bastan 1-0 yenik gelenlerdenim. Yasim 30’u gecti hala bunun ceremesini cekiyorum, muhtemelen de hep boyle olacak. ama ananin babanin kanatlari altinda büyümek cok büyük bir nimet, bilhassa seni her daim sarip sarmalayacak, hastalandiginda sana bakacak sefkatli bir anne ile büyümek. baki’nin cocuklugunda ve ergenliginde yasadigi o kimsesizlik insanin icini burkuyor. Gercek hayatta da boyle insanlarin var oldugunu düsünmeye yürek dayanmaz.
