benim hikayem soyle oldu.
ben yasamı en cok seven insanlardan biriyim normalde.
intiharla alakam yok.
genelerimde de yok. biz ailece mutlu tipleriz.
ama sonra 17 yasından itibaren sık sık yolum intihar denemeleri olmus insanlarla kesisti.
bu bende boyle bi sey olabiliyormus kafası actı birkac senenin sonunda.
ustune cok fazla trajedi geldi. normalde her seye gucu yetecegine inanan bir bireyken hicbir sey degistiremedigim ve elimin kolumun baglı oldugu cok durum oldu. bu beni kaderimde soz hakkım yok gibi hissettirdi. intihar denemeleri benim isyanım oldu. madem beni dinlemiyorsunuz ben oynamıyorum deme seklim oldu. oyunu kendimce protesto etme seklim oldu. tabi ki dogru degil.
son senelerde sukurler olsun yolum tam tersine intihar karsıtı yasam icin motive eden cok insanla kesisti.
git gide uzaklasıyorum karanlık dusuncelerden ara sıra yoklasa da.
to learn after to unlearn.
hayat guzel be dostlar.
boyle kotu seyler dusunmeyin.
biraz acı biraz tatlı.
hep boyle.
ama guzel hayat.
