Su devirde Kafa dengi, anlasabilecegin bir insani bulup evlenebiliyorsan basaridir benim gozumde. Buyuk basari hem de. Ama evlenmemek de bir basarisizlik degil.
Evlenmek, asik olmak benim hep istedigim bir seydi, ama acikcasi bunu gerceklestirmek icin adim attigim da soylenemez. 30’larin ortasina yaklasiyorum, yillardir hayatimda hic kimse yok. Ve hayatimi birisiyle paylasma fikrine git gite uzaklasiyorum. Tek tabancalik o kadar rahat ki. Karsi cinse ihtiyac da duymuyorum, hic bir zaman “gercek” bir iliski yasamadigim icin sanirim. Ara sira romantik dusunceler geliyor elbette, insaniz. Ama biyolojik olarak o da, ayin 3-4 günü. “Benim hayatimda neden kimse yok” diye dizlerini dovenleri, dating app’lerde saatlerini harcayanlari pek anlayamiyorum. Ben Ailemle, arkadaslarimla mutluyum. Bir gun olur da her seyiyle ayaklarimi yerden kesecek, bana “iste bu” dedirtecek birisiyle karsilasirsam neden olmasin (1-2 kere karsilastim, platonik takildigim icin ve karsidaki de bir adim atmadigi icin bir cacik olmadi). Ama o zamana kadar boyle iyi.
