6 şubat depremi, yalnızca yerin sarsıldığı bir gün değildi. Ben deprem bölgelerinde bulundum. Enkazın nasıl koktuğunu, sessizliğin ne kadar gürültülü olabildiğini, yardım bekleyen bir bakışın insanı nasıl içerden çökerttiğini gördüm.
Orada şunu anlıyor insan:
Bu bir doğal afet masalı değil. Doğa sadece uyarıyı yaptı, yıkımı ihmaller tamamladı. Aynı binalar, aynı hatalar, aynı sessizlik… Yıllardır bilinen ama görmezden gelinen her şey bir gecede üst üste çöktü.
En acısı da nedir biliyor musunuz dostlar? Günler geçti, enkaz kaldırıldı, gündem değişti. Ama orada kalanların hayatı hâlâ o sabaha takılı. Saat ilerliyor ama zaman geçmiyor.
6 Şubat bir tarih değil; unutulursa tekrar edecek bir utançtır.
