(bkz: ahlak felsefesi) veya bir diğer ismiyle (bkz: etik) şeklinde incelenen, var olan kuralları ahlaki açıdan sorgulamak anlamına gelen felsefi türdür. Alt dalları ise aşağıdaki gibidir;
iyi: Topluma yararlı ve değerli olandır. Bu da yapılması istenen ve beklenilen davranışları ifade eder.
Kötü: Yapılması istenmeyen, değersiz ve faydasız olandır.
Bilinç: iyi olan ile kötü olanı ayırt etme gücüdür.
irade (istenç): Bir şeyi yapıp yapmamaya karar verme gücü. Bilincimizle farkına vardığımız şeyleri irademizle isteriz.
Özgürlük: Bireyin, herhangi bir baskı ve zorlama olmadan, kendi iradesiyle davranışta bulunmasıdır. Yani dışsal bir zorlama olmadan serbestçe hareket edebilmedir.
Sorumluluk: Kişinin, özgürce gerçekleştirdiği eylemlerinin sonuçlarını üstlenmesidir.
Vicdan: (iç Ses) insanın kendi kendini yargılama gücüdür. Kötü bir şey yaptığımızda duyduğumuz huzursuzluk ve iyi bir şey yaptığımızda duyduğumuz huzur vicdandır.
Erdem: Kişinin iradesinin her zaman iyi olana yönelmesidir. Ahlakça istenilen en üst değerdir. Dürüstlük, cömetlik, adalet, hoşgörü, sabır, alçakgönüllülük… vs.
