Yusuf…
Adını anınca içimde bir yer ürperiyor.
Zaman geçiyor diyorlar ama bazı insanlar zamana hiç uymuyor.
Onlar gittikten sonra bile sesleri kalıyor insanda,
bir cümlede, bir şarkıda,
en çok da gecenin tam ortasında… öldü be canım kuzenim 42 yaşında iki bebe bıraktı gitti...
Özlemek bazen acıtmıyor sadece,
insanı titretiyor.
Çünkü Yusuf, sadece geçmişte kalan biri değil;
bugünümün içinde hâlâ nefes alan bir his.
Biliyorum, bazı bağlar kopmuyor.
Mesafe, suskunluk, hatta zaman bile yetmiyor buna.
insan bazen birini değil,
onunla olduğu hâlini özlüyor.
Ve ben…
Yusuf’u her hatırladığımda
kalbimin bir yerinde
sessiz ama çok gerçek bir sızı duyuyorum...
