eski fotoğraf albümlerinin bulunduğu odalar hep soğuk gelirdi bana. ne kadar ısıtıcılarla ısıtılsa bile hep bir igloyu andırıyordu o duvarlar. soğuk,karanlık ve terk edilmiş duvarların çevrelediği eski fotoğraflarla dolu bir oda hayal edin. o duvar herhangi bir duvar olmaktan çıkıyordu benim adıma.
soğuk ve terk edilmiş odaya yakışıyordu bunlar. eski fotoğraf albümleri de o odaya yakışan cinsten bir terk edilmişlik barındırıyor. güzel günlerin mazide kalması yetmediği gibi hasta edici bir soğukla ölüme terk edilmiş bekliyorlar. bazı albüm sayfalarının arasından çıkan ve küçük deliklerden bir anda kaybolan hamam böcekleri de sanki mazilere sığınıyorlardı. belki de insanlar tarafından dışlanan ve kendini bir sabah böceğe dönüşmüş olarak bulan gerçek insanlardı bu yaratıklar.
karıştırdım anılarla dolu albümlerimi. bir fotoğraf gözüme takıldı. o fotoğrafta onu gördüm. ne çok özlemiştim onu. fotoğraf ne kadar tozlu da olsa onu hemen seçebildim. suratındaki masumiyet hiç sönmemiş gibiydi. yıllar önceki gibi gülümsedi fotoğraf bana. o soğuk oda bir anda yangına döndü. ne kadar yalnız bırakmışlar seni bu soğuk odada hafif bir gülümsemeyle diye geçirdim içimden.
soğuk ve ıslak zemine bir anda bıraktım kendimi,tozlu ve eski bir fotoğrafta buldum kendimi. kendime olan özlemim sardı içimi, soğuğa aldırmadan ısıttı beni,sanki ilk günkü gibi.
neyse dedim kendime. düşünmemeliydin bunları, düşünmeyi düşünmemelisin. düşünmeyi düşünmemeyi bile düşünmemelisin. seni duyabilirler ve istemediğin bir ortamda aşağılayıcı bakışlara maruz kalabilirsin aptal. yazdıklarını bile kısık bir alkış sesiyle okumalısın diye direttim kendime. düşüncelerimi bile filtresiz aktaramamanın verdiği burukluk ve dahası beğenilmeye odaklı patetik bir ruh haliyle yazmak ne kadar koyardı sana.aptal.
soğuk ve ıslak zemin artık acı veriyordu bana. kalktım, yüksek ve demirden bacakları paslanmış tabureyi aldım ve tavana kitledim gözlerimi. işte tam sırasıydı ölmenin. hiç bu kadar hazır hissetmemiştim.
kocaman bir halat, soğuk bir oda, tavana asılmamı bekleyen bir kanca, ıslak zemin, yüksek olmasına rağmen demirden bacakları paslanmış bir tabure, bana gülümseyen ve yabancılaşan eski fotoğraftaki kendim ve şu andaki ben baş başa kaldık.
hadi be artık yeter. düşünmeyi kes, acıma artık kendine. bitir bu işi. korkma eski fotoğraflardan ve kendinden. yap artık. aptaaaaaaaal
aptal aptal aptal aptal. hayır öğretmenim ben aptal değilim. ödevimi unuttum. evet sular gitmişti. ne alaka evladım suyla ödevin ne ilgisi var? aptal aptal aptal. susunnn.
arkadaşınıza aptal demeyin. ben sizleri böyle mi yetiştirdim?
teşekkürler öğretmenim. bana tahammül ettiğiniz için.
beceremedim yaşamayı dahası ödevlerimi de yapamadım. ama söz veriyorum tesisatçı işini bitirir bitirmez yapacağım ödevlerimi.
