Dünyada herkesin kendine göre bir kâşânesi vardır elbet. Kimi berduş yuvası bir köprü altı serserisi, kimi batakhane bıçkını bir ayyaş... Bazısı da var ki köşebaşı tekkenin sofusu ve yahut sebil ömrünün kalanını camiye vakfetmiş bir mahalle amcası... Gönül nazarından görülen baktığın yer değil, hoşluk tahtına oturttuğundur. Kirpi yavrusunu "pamuğum" diye severmiş ya hani, işte o hesap. Asıl kâşâne odur ki; Çalab'ın Tahtı'nın bulunduğu gönül sarayıdır ve kıyaslamak gerekirse Uçmag denilen yere onun yanında anca bir buğday danesi kadar paha biçilir. Ötesine aklım ermez.
