Bu başlık beni derinden yaraladı. Kendi deneyimimi anlatayım. Genel olarak acıyla mücadele edebilen birisiyimdir.
Kedim Ais'ın (ays) öldüğü gün hayatımdaki en kötü günlerden biriydi. Rezalet bir gün geçirdim. Ama kötü duyguları üstümden atmanın yolunu biliyorum. Başka şeylerle meşgul olmak! Çocukluk arkadaşlarım sağ olsun toplanmışlar benim için birinin evindeyiz. Bilgisayarda takılıyoruz falan. Bir arkadaşımız da uyuyor ama 1-2 saat içinde işe gidecek, bu bilgi önemli. Biz böyle bilgisayar oynarken aklıma uyuyan arkadaşın işe gidip gitmediği takıldı. (Kedisi olanlar bilir, bu uzaylılar sürekli evde serseri serbest dolandıkları için refleks olarak bir gözünüz kedinin üstünde olur. Bir saat ortada yoksa bir tur atar bakarsınız nerede diye) Neyse, arkadaşın işe gidip gitmediğini sorayım derken içeriye doğru yanlışlıkla şu şekilde seslendim:
" - Ais gitti mi kanka?" ...
Derin bir sessizlikle arkadaşım odadan yanıma geldi, yüzünde buruk bir gülüş. Ağzından şu kelimeler döküldü:
Şimdi üzülme durumu bende 1-2 hafta sürmüştü. 1 ay kadar "Evde kedi var" refleksleriniz sürüyor ve bu refleksler size kedinizin öldüğünü hatırlatıyor. Dışarıdan gelince kapının arasından çıkmasın diye kapıyı dikkatle açarken, evde göremeyince gelsin diye boş bulunup seslenince, mama saati geldi düşüncesi aklınıza gelince kedinizin öldüğünü hatırlıyorsunuz. Bu en az 1 ay sürüyor.
