Üç çocuğu ve eşi enkaz altında ölen Şerif Amca vardı. Hani şu elindeki açılmış bisküvi paketiyle ekranlarda gördüğümüz adam... Kanser olup, felaketin üzerinden bir yıl bile geçmeden bu faniden göçüp gitmişti. Her şeyi çabuk unuttuğumuz gibi yaşanılanları da çabucak unuttuk. Çileli belalı bir milletiz. Onca ölmüşümüz, askerimiz için yapabildiğimiz tek şey ağlamak. Asil kanımızdaki merhamet düşmanlarımıza bile hayınlık ettirmemiş, adına kurban Ali gibi pehlivan yiğitliği gösteren nice nesiller vücuda getirmişiz. Günümüzde bir ite "kurucu önder" diyor ve meclise çağırıyoruz. Onlar değil biz! Hatırasına saygı duyulacak kimse yok mu geçmişimizde; ki bu olup biteni öylece seyrediyoruz?
