Şu hayatta en nefret ettiğim şeylerden biri de hadsizliktir... Herkesin bir sınırı vardır… Benimkine ‘haddim’ derler. O çizgiyi geçen herkes, bana değil kendi kendine çarpar. Ben uyarı levhası koymam… Karşı tarafın karakteri, zaten ne olduğunu yüksek sesle söyler. Herkesin haddini bildiren kadın muhabbeti değil bu. Ben sadece duruşumu koyarım gerisini kendileri çözer. Çünkü bazı insanlar, sessizliğindeki tokadı duymadan akıllanmıyor. Haddini bilmek zeka işidir çünkü. O yüzden herkesin harcı değil… Benimle konuşurken zorlanıyorsan, sebebi duruşum değil kendi seviyenle pazarlık yapıyor olmandır.
