Korku hepimizi yönetiyor. Yaptığımız kötülükleri bile... Çalıp çırpmanın vebali dahi fakirlik korkusundan. işçimizin hakkını yememiz, yönettiğimiz halkın zenginini kayırmamız... Tüm o cafcaflı tavırlarımız, sırmalı mintanlara sarılı küşayişli laflarımız, göz boyamak uğruna abarttıklarımız... Kendini düşünen bencil mahluklarız. Yine de adına kardeşlik denen bir şey var: Dondurma gibi soğuk ve bir o kadar da tatlı. Arşını kaç kuruş bilmem; ama... Vazgeçilmez durur içimizde; dürülü sarılı, altı katlı.
