Bir tatilin ertesi değil bu… bir “sonra”nın ardından yığılan bekleyiş. o valizleri hayal ettim—iki kişilik, ama hep tek kalan. gökyüzü güzeldi bugün, ama gelmedin. ve biliyor musun?
güneş bile gölge yaptı kalbime.
ben seni beklemedim aslında, ben ‘olacak sandığım bizi’ bekledim.birlikte uyanılan sabahları, evin anahtarını birbirine teslim etmeyi,
verilen yıllarca hayal edilen sözleri, ‘ben geldim’ demeni, …daha doğrusu, gerçekten gelmeni, ilk kez beklediğime değdi diyebilmeyi istedim.
şimdi içimde küçük bir cenaze var,
ne tam ölen, ne de yaşamayı bilen bir hayalin ardından susuyorum çünkü bazı ayrılıklar yüksek sesle “bitti” demez, bizimki gibi usul usul belli eder kendini. Sen gelmedikçe içimde başlamaz yeni hiçbir şey. Bir insan gitmeyerek de terk edebilir ve bazı vedalar bavulla değil, yok olan ümitlerle yazılır.
