kafayı yemedik, sadece utanma duygumuzu kaybettik.
toplumda ekonomik olarak çöküş olabilir...
savaşlar, afetler vs ölümler olabilir.
ülke işgal edilebilir, tüm haklar özgürlükler insanların elinden alınabilir.
hukuk, adalet birinin keyfine göre de dizayn edilebilir. haksızlıklar hukuksuzluklar sıradanlaşabilir.
kanun karşısında keşke suçlu olsaydım bu kadar mağduriyet haksızlık yaşamazdım diyebileceğiniz bir ülkede de yaşayabilirsiniz.
tüm bunlar toplum-insan, idare-devlet açısından önemsizdir.
kaybedilenler, yaşanan çöküşün negatif etkileri eksiklikler yerine koyulabilir ve bu sorunlar giderilebilir.
biz utanma duyumuzu kaybettik.
insan utanma duygusunu kaybettiğinde ilk önce empati duygusu yok olur. hiçbir din-yaratıcı (allah, tanrı, rab vb neye inanıyor-inanmıyorsanız da doğa evren yaşam diyorsanız) hiçbir yasa-kanun, hiçbir ahlak değeri-öğretisi, hiçbir rejim-idare, hiçbir aile-çevre kaybedilen utanma duygusunun yansıması olan davranışları (bakınız: konu başlığı ve toplumda yaşananlar) insanlığa sığmayan yaşananları engelleyemez, utanma duygusunu ve empati yapmayı insana geri kazandıramaz.
toplumda yaşanan cehalet ve cehaletin kutsallaşması, savunulan bir hak olması ve çoğunluk haline gelip toplum iradesi haline dönmesinin sebebi de yok olan utanma duygusudur.
eskiden cehalet utanılacak bir şeydi.
