çocukluğu, gençliği böyle gayrimüslüm vatandaşlar-komşular (ermeni, yahudi, rum) arasında geçmiş biri olarak onları özlüyorum.
ticaret de komşuluk da ahlakı onlarda gördük. ticaret de iş hayatında esnaflıkta dürüstlüğü onlardan belledik. çalışmada işinin ehli olmada işi hakkı ile yapma ve kul hakkı yemeyi onlardan tanıdık.
hele ki yemekleri sofraları...
bizler sofrada konuşulmaz deriz 10-15 dakika da yemeği yeriz ama onlar ailece toplandıklarında veya bir davet misafirlikte sofrada adeta sohbet eğlence havası içinde en az yarım saat muhabbet ederlerdi.
ilk aşklarımızı ilişkilerimizi medeni cesaretimizi onlarda yaşadık ve kazandık.
bu gavurlar(!) yanımızda rumca ermenice konuşmazlardı, dillerini anlamadığımız için bu bize saygısızlık önemsememe gibi gelir, onların hakkında konuşuyoruz anlaşılmasın ayıp olmasın derlerdi. çocukları bazen rumca ermenice bir şey söyler hemen anne baba bize döner kusura bakmayın aç olduğunu söylüyor der sonra çocuğa yaptığının ayıp olduğunu söylerdi.
onların bayramlarında oruçlarında örn: et süt yumurta vb hayvansal ürün-gıda tüketmediklerinde onlara zeytinyağlı yemek yapıldığında verilirdi. biz oruç tuttuğumuzda biz onlara onlar da bize yemeklerden verirdi.
onların bizim bayramlarımız da bayramlaşırdık.
gerçekten de şimdi ki dostluk komşuluklara bakıp...
bırakın komşuluğu insanlığa sığmaz sorumsuzluk içindeyiz.
