“Düşünceler içindeydi. Birdenbire gözlerine kan hücum ettiğini hissetti. Burun kemikleri sızlıyordu. içinde mani olamadığı gözyaşları birikmişti… Onları tutmanın imkânı yoktu. “Nedir bu millete yapılanlar” sorusunu bir türlü cevaplandıramıyordu. Ne isteniyorsa veriyordu millet… Çocuklarının tabutları üstüne kapanıp ağlayan anneleri, bacıları düşündü… Sabahın köründe ucuz ekmek kuyruğunda bekleyen anneleri düşündü… Vapur iskelelerinde kıvranıp uyuyan çocukları düşündü. Üç aylık emekli maaşı kuyruğunda can veren dedeleri düşündü… Sonra Beyazıt’ta bekleşenleri düşündü… Sonra yıllarca Güneydoğu’da ateş hattında görev yapıp, hanımı başörtülü olduğu için resen emekli edilenleri düşündü… Sonra suç aleti olarak müsadere edilen çarşafları, sarıkları düşündü…
Sonra şıkır şıkır elbiseleri içinde, şıkır şıkır kadehleri tokuşturanlar geldi aklına, memleket üstüne atılan nutukları hatırladı, “hakimler ve mahkûmlar” ayrımı oluştu zihninde birden.
Sonra merdivenleri tırmanan ve saatlerce ayakta savunma yapan 71 yaşındaki adamı düşündü.
Alnında domurcuklanan terleri düşündü. O ter, bir de başka bir yerde azap ürünleri gibi domur domur akmıştı çenesinden aşağı. Onu düşündü.
Hayır bu ‘bu dünya’ya yönelik bir savunma olamazdı.
Yüzü allak bullak olmuş bir halde, “Neden böyle” diye çığlık attığı duyuldu. Neden bunca mazlumiyet?
Sonra deruni sevgi tomurcukları oluştu içinde savunan adama karşı.”
Ahmet Taşgetiren - Savunan Adam (1997)
(Bu yazı Necmettin Erbakan’ın 28 Şubat dönemine ithafen yazılmıştır)
