güzel suretiyle değil,zıtlığı sunan portresiyle hayranlık uyandıran güzide şehir..bir yanda masmavi boğaz,olağanüstü camiler,üzerine anlatılan efsanevi hikayeler ve yaşamaya özendiren uzaklara sıralanmış evlerin sevimli ve kırmızı çatıları..diğer yanda herkesin acelesi olduğu,kirli dar ve yılankavi sokaklar,arasında durmaktan bıkmış gibi görünen evler..binbir suretine aynı daire içinden bakıldığında cezbedici ve çirkin görünür..gösterişin kültür genlerimizden biri haline geldiğini düşündürmeye başlar halde binaların caddeye bakan tarafı boyalı,arka tarafı ise sıvanmamış haldedir..bu dairenin minik değişkenli açılarıyla çehresi büyük değişkenlik gösterir..elif şafak'ın tasviri gibi martılarla ilintisi yüksektir..martılar da şaşırtıcı ölçüde karmaşık kuşlardır,ya da fazlasıyla basit..çelişkilerle doludurlar..tek başlarına süzülürler ama daima topluluklar oluştururlar;kaba bir hantallıkları ve çirkinlikleri vardır ama aynı zamanda kendilerine has asil bir zarafete sahiptirler..çöplerin arasında mideye indirebilecekleri bir şey aramak için çöp kutularının yanına indiklerinde çok aptal görünürler ama çatıların ya da kayaların üzerinde;hiç kıpırtısız,kendi tefekkürlerinin ağırlığı altında dalgın dalgın denize baktıklarında o bilgeliklerinin üzerine yoktur..ilk başta çığlıkları öyle irkilticidir ki insan asla alışamayacağını zanneder.üç gün sonra ses öyle olağanlaşmış,hayatın ve yaşıyor olmanın öylesine kesin bir kanıtı haline gelmiştir ki on dakikadan fazla duymadınız mı endişelenmeye başlarsınız.martıların sessizliğinde bir uğursuzluk,kıyamet alameti olduğunu zihnen olmasa da sezgilerle kavrayacak kadar bilgeleştirir istanbul insanı..istanbul'da önemli olan sokakların sizi götürdüğü yer değil,kendileridir..belki de bu yüzden bütün şehir orta yerde kesiliveren çıkmaz sokaklarla doludur..çığlık atanlar ise insanlar değil bunları işitmeye maruz kalan sokaklardır..tortu tortu keder ve katman katman neşe seslerinin karışımı sokakların çehresine zıtlık imajı iliştirmiştir..kahin delphi'nin körler ülkesi tanımlaması ile karşısına kurulan ve zamanla körler ülkesini yutan istanbul zıtlık zırhına bürünmüştür..burada her ses itirazını içinde barındıran bir yankıyla karşılanır..
