1966 sonları, bir öğle sonrası odamdayım. "Sizi biri görmek istiyor" dediler. 'Buyursun' dedim. içeri tıraşı uzamış, üstü başı bakımsız, yaşlıca, çelimsiz bir adam girdi. Hazırolu andıran bir duruş ve hafif bükük bir boyunla; "BENDENiZ MEHMET AKiF'in OĞLUYUM" dedi.
Bir anda ne olduğumu şaşırdım. Nasıl şaşırdım bilemezsiniz. Eski bir dostluk havası yaratmak istercesine; "Oooo buyurun buyurun, nasılsınız?" türünden bir yakınlık göstermeye çalıştım.
Fakat O, tavrını bozmadı; "RAHATSIZ ETMEYEYiM, SiZDEN UFAK BiR YARDIM RiCA EETMEYE GELMiŞTiM" dedi.
Gökler mi tepeme yıkıldı, yer mi yarıldı da, ben mi yerin dibine geçtim; doğrusu fena, allak bullak oldum. Ve tek yapabileceğim şeyi yaptım, cüzdanımı çıkartıp uzattım.
O, bükük boynuyla: "SiZ NE MÜNASiP GÖRÜRSENiZ" dedi. Cinnet cehennemlerinin tüm yıldırımları düşüyordu yüreğime. "Durun bakalım neyimiz varmış" gibilerden cüzdanı açtım; içinde ne varsa çıkardım, fazla bir şey de yoktu, elimde tuttum. Bir iki adım attı. Sanırım sadece bir 10, yahut 20 lira aldı. "ÇOK ÇOK TEŞEKKÜR EDERiM, RAHATSIZ ETTiM" dedi ve çıktı.
Aradan bir ay geçti geçmedi; gazetelerde küçük bir haber ilişti gözüme:
Beşiktaş’taki çöp bidonlarından birinde Mehmet Akif’in oğlunun ölüsü bulunmuştu!
