bir savaşın ortasında, yaralılar için yeterince ilaç stoğu kalmayınca elinden hiçbir şey gelmeyeceğini anlamış, önce ağır bir sinir krizi geçirmiş, akabinde yüksek dozda tıbbi uyuşturucu kullanarak intihar etmiş alman şair.
birileri için elinden hiçbir şey gelmediğini anladığında kaçıp, kaybolup gitmek de bir çeşit intihar değil midir zaten? yok olmak için illa ki bedenin toprağa karışması mı gerek? halbuki ruhumuz, toprakla kardeş. aslında zaten yokuz ya da olmamışız. yarım bırakılmış bir hikaye, belki de sadece bir niyetiz yaşam karşısında.
bir nefesin gölgesinden doğma bizler
dolanıp durmaktayız terk edilmişliklerde
bizler, yani sonrasızlıkta yitirilenler,
kurbanlarız, adandıklarımızı bilmezcesine.
dilenciyiz sanki, yok benim diyebileceğimiz,
kapalı kapılar önünde birikmiş delileriz.
körler gibi kulak kabartmışız, içinde
fısıltılarımızın yitip gittiği sessizliğe.
hedefi olmayan yolcularız bizler,
bulutlarız, rüzgârlarda dağılan,
ya da ölümün soluğunda üşüyen çiçekler,
yerimizden kopartılmayı beklemekteyiz...
