seriyi kısım kısım atlayarak seyrettim. karakterler bir ergenin elinden çıkmış gibiydi. işlenen konularda hızlıca neden-sonuç ilişkisini kurup 10 dakika ile 2 bölüm arasında da aynı gerçekliğe ulaşabiliyorduk. izlerken beyni dışarıda bırakmak gerekiyor keza saçmalığıyla göz kanatan tonla olayı başka türlü rayına oturtamıyorsunuz.
(bkz: daddy issues) göze ilk çarpanlardan. dizideki belki de tek aklı selim karakter, içimizden biri, gazeteci kızın teyzesi. geride kalan herkes ya narsist, ya obsesif ya da depresyonda...
özellikle can manay karakteri oluşturulduğunda tahminim kitap yazarı kişisi ergenlik dönemi ilişkisinden yola çıkmış. çünkü başka türlü bu tarz bir narsist sosyopat kişisini diziye böyle yediremezsin. keza duru da aynı ergenliğe sahip. üstelik elde etmeye çalıştığı şeyleri aşktan gözleri durudan başka hiçbir şeyi görmeyen adamı manipüle ederek alan bir kadın. nasıl mağdur oluyor ben anlamadım gitti.
peki deniz mi mağdur? hayır, o da kahpe. özgüvensiz, iradesiz, silik bir karakter. bunu dizi içerisinde pek çok sahnede görebiliyoruz. bunun insanları manipüle etme şekli de duygusal ayağına yatmak. tam bi enerji emici ergen. her şeyden şikayet eder, her şeyi kafaya takacak bi nokta bulur. insanın ruhunu iliğine dek sömürür.
gazeteci kıza gelince elinde ufak tefek puzzle parçaları var ve bunları nereye koyacağını bilemeyen hırçın, ağlak çocuklar gibi. kendi hatasından başkalarına dem vuruyor. o kadar zeka geriliğiyle habercilik yapabilmesi ayrı bir başarı örneği. zaten dizinin bu kadar uzamasının sebebi yine bunun mallıkları değil mi sevgili dostlar?
işin özü bu dizi 10 üzerinden 4 alır benim nazarımda. dünya defterini kapamaya yakın ötenazi niyetine seyredebilirsiniz.
