necip fazıl şöyle anlatır bu durumu: "büyük yorgunluklar sonunda bayılmalar ve çökmeler bir tarafa, her gece, uykuyu, korkunç bir ormanda seyrek bir av peşinde gezercesine aradım ve yolumu öyle canavarlar kesti ki, onu bir türlü bulamadım."
bir tespit de sait faik'ten : "bu uyku insanın sevgilisi gibi; bekleyince gelmiyor."
